จป.วิชาชีพ กับ ภาษาอังกฤษ rev1. ตอนที่ 1

นับย้อนไป 12 ปี เมื่อเข้าสู่การเป็น "จป.วิชาชีพ"  แบบเต็มตัวครั้งแรก...ผมไม่คิดว่าคนโง่ๆอย่างผม...จะได้งานรวดเร็วขนาดนี้...

ผมได้งานเป็นคนแรกๆของรุ่น ผมได้งานใน บ.อินเดีย ปัญหาเรื่องงานกับผมแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก เพราะในชีวิตจริงมีเรื่องที่เป็นปัญหาใหญ่หลวง แสนสาหัสมากกว่านั้นก็คือ "ภาษาอังกฤษ"

ผมพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย เรียงประโยคไม่เป็น เขียนไม่รู้เรื่องศัพท์ดีๆไม่มีในสมอง สำเนียงเสื่อม ฟังไม่เข้าใจ และสื่อสารอะไรไม่ได้เลย 

พอทำไปทำมาสักปี ความชอกช้ำ น้อยเนื้อต่ำใจ มันก็ทะลักออกมา...ทนไม่ไหว จึงตัดสินใจ ลาออกดีกว่าเพราะผมฟังสำเนียงอินเดียไม่รู้เรื่อง และเริ่มตั้งเป้าหมายว่า

"ทุกบ.ที่สมัครต้องมีคำว่า (Thailand) " เพราะบริษัทเหล่านี้ต้องใช้ภาษาอังกฤษ อยากลองทำงานกับฝรั่งบ้าง อาจจะคุ้นกับสำเนียงเขามากกว่าสำเนียงอินเดีย 

ในที่สุดความพยายามของผมก็เป็นผล ผมได้งานที่ใหม่เป็น EHS officer มีนายเป็นคนฝรั่งเศส แต่ผมก็ยังโง่เท่าเดิม...ไม่เข้าใจว่าเขาคุยอะไรกัน...

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า "ไม่ต้องโทษใครแล้ว เรานั่นแหล่ะที่เป็นปัญหา" ไม่อยากแก้ตัวอีกแล้ว... 

"กูน่ะห่วยสุดๆแล้ว...เป็นเอามากเลยล่ะ..."

เขามองว่าภาษาผมไม่ได้เรื่อง ไม่ต่างจากคนงานเท่าไร...สงสารก็เลยส่งผมไปเรียนแบบตัวตัวที่โรงเรียนสอนภาษา พอบ่ายปุ๊ปออกไปเรียนเลย  มึงไม่ต้องทำงาน ให้รีบไปเรียน และตั้งใจเรียนมากๆ... 

ไม่่นานนัก...ผมโชคดีมากที่ได้รับเลือกให้ไปเรียนงานที่ต่างประเทศ เขากำลังจะส่งผมไปเรียนระบบ ความปลอดภัย อาชีวอนามัย ที่สวิตเซอร์แลนด์(บาเซิล) และอังกฤษ(แมนเชสเตอร์)  

เจ้านายใจดีมาก ถึงขนาดหาโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษให้ผมในอังกฤษ อะไรช่างดีขนาดนี้ ผมเริ่มเห็นอนาคตแล้วว่า เราจะเก่ง เราจะพูดภาษาอังกฤษได้ เราจะประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ...แต่โชคฃะตามันเล่นตลก... ฝรั่งที่นั่นไล่ตะเพิดไม่ให้ผมมา...เพราะเขาเคยคุยกับผมแล้ว...เขาไม่เข้าใจ...แถวนั่นเขาเรียกว่า...ไม่ได้เรื่อง...

สภาพจิตใจบอบช้ำ แสนสาหัส น้ำตาซึม ทำได้แค่เอามือปาดแก้มตัวเอง...น้อยใจในปมด้อย และชะตาชีวิตของตัวเองเป็นที่สุด ผมเริ่มท้อแท้หมดหวังกับชีวิต ไม่อยากจะอยู่ ไม่อยากทำงาน ไม่อยากจะเจอหน้าใคร... แต่ไม่กี่วันถัดมา จุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง... 

กพ. 2004 เจ้านายส่งผมไป อบรมและทำ Workshop EHS ที่มาเลเซีย KL งานนี้เต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญทั่วโลก ผมไปกับเพื่อนร่วมงานคนไทยอีกสองคน คนหนึ่งจบโทจากอเมริกา และทำงานที่นั่น 7 ปี สำเนียงอเมริกันล้วนๆ...ถ้าไม่ดูหน้านึกว่าฝรั่งที่ไหนมาพูดใกล้ๆ ส่วนอีกคนทำงานมา 10 กว่าปีในบริษัทต่างชาติ ภาษาเขาก็ดีเหมือนกัน...แล้วผมล่ะ...

ช่วงทำ Workshop ผมอยู่กลุ่มเดียวกับ ผู้เชี่ยวชาญจาก นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย และ ดร.จากเยอรมันอีกหนึ่งคน   ผมสารภาพตามตรงว่า "ผมฟังพวกมันไม่รู้เรื่องเลย" พอผมเอ่ยปากบ้าง...ฝรั่งตอบกลับด้วยคำที่สุภาพที่สุดว่า "Sorry I don't understand you" ทันทีที่ผมได้ยินประโยคนี้...แม้จะฟังไม่ชัดเจนนัก...แต่จิตใต้สำนึกของผมสั่งการก่อนที่สมองจะประมวลผล...คอที่ตั้งอยู่ร่วงลง มือชา...น้ำตาซึม...ต้องคอยกลืนมันลงไป...

กลุ่มทีทำงานกัน 4 คน ตอนนี้เหมือนมีแค่ 3 คน เพราะอีก 1 คนที่เกินมา มันไร้ค่า ไร้ประโยชน์ เกะกะ พูดไม่ได้ ฟังไม่รู้เรื่อง...จากจป.ที่เก่งที่สุดในบริษัท เคยได้รางวัลระดับจังหวัด สภาพตอนนี้ไม่ต่างกับหมาขี้เรื้อนหนึ่งตัวเท่านั้นเอง มันน่าทรมานใจมาก 3 วันที่ผ่านมา ผมไม่ได้พูดกับใครเลย สถานการณ์ตอนนี้มันทำให้ผมเข้าใจว่าคำว่า "ส่วนเกิน"ได้ชัดเจนและดีที่สุด...

เมื่อกลับมาเมืองไทย ผมรีบเดินไปคุยกับพี่คนนึงเขาจบที่อเมริกา อยู่ที่นั่นมา 7 ปี เพื่อหาหนทางแก้ปัญหาของผม...เขาให้ประโยคเด็ดมาว่า "อย่ากลัว"  "คนที่ไม่กระโดดออกมาจากความกลัวจะไม่รู้จักความกล้า" จากนั้นผมก็มีความกล้ามากขึ้น ตัดสินใจเอาเงินที่หามาทั้งหมดมานับ ที่บ้าน พ่อ แม่ผม สงสารผมมาก และเห็นความตั้งใจจริงของลูก จึงช่วยสมทบทุนส่วนหนึ่ง ผมตัดสินใจทันที และตั้งเป้าหมายใหม่ว่า... 

"กูจะต้องพูดภาษาอังกฤษให้ได้...จากที่ต้องให้คนอื่นช่วยแปล...กูจะไปแปลให้พวกมันฟัง"

ผมรีบวิ่งไปหานายฝรั่งทันทีเลยและบอกว่า "ผมขอลาออกไปเรียนภาษาที่ออสเตรเลียครับ"  นายฝรั่งรีบดึงเอกสารมาเซ็นทันที...และบอกว่า... "รีบไปเลย คุณทำงานได้ดีมากนะปราโมทย์ แต่ภาษาอังกฤษคุณไม่ดี และเมื่อเรียนจบแล้วที่ไหนๆ ก็จะรับคุณ...เชื่อผม" จาก ความกลัวมันบีบคั้นผมจนเป็น...ความกล้า

เมื่อถึงซิดนีย์ ผมคบคนไทยน้อยมากเพราะอยากใช้ภาษาอังกฤษเยอะๆ เปิดวิทยุทิ้งไว้ทั้งคืน ดูหนังทุกวัน อ่านหนังสือทุกคืน เมื่ออยู่คนเดียวหรือเดินไปข้างนอกก็พูดกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษตลอด จนบางครั้งฝรั่งหันมามอง  คงคิดว่าไอ้เวรนี้มันบ้าหรือเปล่า ผมนึกในใจว่า...มึงคอยดูไอ้บ้านี้ให้ดี...ไอ้บ้าคนนี้แล่ะจะมาคุยกับพวกมึง...

ภาษาผมเริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนมันเริ่มกลายเป็นความเชื่อมั่น แม้กระทั่งนอนหลับยังฝันเป็นภาษาอังกฤษเลย ในฝันแม่ผมยังคุยอังกฤษกับผมได้เลย...มันเหลือเชื่อมาก...

จากวันนั้นจนวันนี้ 12 ปีที่ผ่านมา...ผมรู้แล้วว่าภาษาอังกฤษเป็นหัวใจสำคัญในการดำเนินชีวิตทั้งในชีวิตประจำวันและการทำงาน แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องไปต่างประเทศเพื่อเรียนภาษานะครับ...แต่ไอ้คนที่ถูกฝรั่งไล่ตะเพิด ไม่ให้ไปเหยียบแผ่นดินของมันอย่างผม....มันสมควรไปจริงๆ

สุดท้ายนี้ผมสรุปได้ว่า... 

อาชีพ จป อย่างเราๆ ถ้าอยากได้เงินเดือนเยอะๆ อยากดูงานต่างประเทศ อยากอยู่ในบริษัทที่มีชื่อเสียง อยากพัฒนาตัวเองในระดับ World class... เราต้องทำงานกับบริษัทต่างชาติ ถ้าใครภาษาอังกฤษดีก็จะได้เปรียบ...เวลาสัมภาษณ์งานในบริษัทเหล่านี้ 

บริษัทดีๆมีการแข่งขันสูงมาก  เพื่อนร่วมอาชีพเรา จบปริญญาโทกันเยอะ ถ้าเราไม่จบโท หรือเราจบโทเหมือนกัน มันก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากคนอื่นๆ... แล้วอะไรล่ะคือจุดขายของตัวเราที่จะทำให้ได้งานก็คือ "ความตั้งใจ ประสบการณ์ ผลงาน และภาษาอังกฤษครับ" เจ้านายต่างชาติทุกคนอยากได้คนที่คุยภาษาอังกฤษรู้เรื่อง เรื่องงานไม่เท่าไรหรอกครับ เขาเตรียมพร้อมให้เราทำตามระบบอยู่แล้วครับ ว่าแต่เราพร้อมที่จะสื่อสารกับเขารู้เรื่องหรือเปล่า?

เปลี่ยนปมด้อย...ให้เป็นแรงบัลดาลใจ...

เปลี่ยนจุดอ่อน...ให้เป็นจุดขาย...  

เปลี่ยนความกลัว...ให้เป็นความกล้า... 

เปลี่ยนความคิด...ชีวิตเปลี่ยน...

ใครไม่เปลี่ยนความคิด...ชีวิตไม่เปลี่ยน...

บทความถัดไปผมจะมาเล่าเกี่ยวกับชีวิตที่ซิดนีย์ให้ฟังว่า... 

"คนโง่ๆ แบบผมไปทำอะไรไว้บ้าง แล้วผลลัพธ์คืออะไร?

คิดเห็นอย่างไร โดนหรือไม่โดน มาคุยกันได้ที่ 

Facebook 

https://www.facebook.com/pramoteo

www.pramoteo.com

สรุปเทคนิค Lead Auditor OHSAS 18001

ภาพ : www.jtanzilco.com

ผ่านไปเรียบร้อยกับ การเรียนหลักสูตร 5 วันสำหรับ "Lead Auditor OHSAS 18001 (IRCA)" ที่ Moody ผมว่าค่อนข้างเหนื่อยเหมือนกันกับการเรียนอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการบ้านทุกวัน และการสอบในวันสุดท้าย ส่วนตัวก็ภาวนาให้ผ่านไปด้วยดี และจะได้ดำเนินการเก็บชั่วโมงการเป็น Auditor และ Lead auditor ต่อไป

วิทยากร คือ "อาจารย์ปานเทพ พันธุ์ฟัก" ผู้มากด้วยประสบการณ์และตอบคำถามได้ดี และชัดเจนมากๆ ตลอดจนสรุปความรู้ ข้อเสนอแนะที่ดีในแต่ละ Workshop ให้กับเรา

ภาพ : www.ormston.co.uk

ด้วยความที่ว่าผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์เลยในการเป็น Auditor อย่างเป็นทางการมาก่อน แต่อยากจะเรียนรู้ก็เลยไปเรียน ก็ได้พบความลำบากหลายอย่าง แต่สิ่งที่ช่วยผมได้ก็คือความรู้ทางด้้าน Technical and OH&S Knowledge ที่มีและนำมาใช้เยอะจริงๆ คนที่มีประสบการณ์ จป, นักกฎหมายและ ผู้ตรวจประเมิน ค่อนข้างจะได้เปรียบและช่วยในกระบวนการเรียนรู้ได้รวดเร็วขึ้น

สรุปสิ่งที่ได้รับตามความเข้าใจ และเทคนิคที่เรียนรู้มานะครับ

• OHSAS 18001 คือ ระบบการจัดการอาชีวอนามัยและความปลอดภัย และถ้าต้องการข้อมูลเพิ่มเติมต้องไปอ่านเพิ่มใน Guideline 18002
• ช่วยให้เข้าใจข้อกำหนดของ OHSAS 18001 การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง, เทคนิค และจรรยาบรรณ
• ช่วยในการวางแผนกิจกรรมความปลอดภัยอย่างเป็นระบบ วิเคราะห์ ประเมิน ทบทวน และ แก้ไข ได้ว่าต้องทำอย่างไร
• นโยบายควรครอบคลุมสุขภาพ ความปลอดภัยของพนักงานทุกคน ผู้รับเหมา แขก ในสถานที่ทำงาน และแม้กระทั่งนอกเวลางาน ถ้างานนั้นๆ หรือบริการนั้นๆถูกกำกับโดยบริษัท
• วินัย การตรงต่อเวลาของ Auditor เป็นเรื่องที่ขาดเสียไม่ได้ เพราะการตรวจประเมินแต่ละครั้งมีเวลาจำกัด และยังอาจมีเวลาที่เสียไปจากการพาไปกินข้าวไกลๆ กลับมาสายๆ ตรวจได้น้อยๆ (สำหรับบาง Auditee ที่จัดให้) Auditor ในสมัยก่อนต้องมีการทำงานกลางวันไปด้วยหรือเรียกว่า working lunch
• Lead auditor ทำงานแทบทุกอย่างตั้งแต่ planning, opening meeting, closing meeting และ Final report เหนื่อยสุดๆเลยครับ
• การให้ NC หรือ Non-conforming มากๆใช่ว่าจะเป็นสิ่งดีเสมอไป ไม่ใช่ว่าเราเก่ง เราเจ๋ง ต้องรู้จักแยกแยะว่า major, minor, safety หรือ observation และต้องหัดเป็นผู้ฟังที่ดีอย่านึกว่าเราแน่เสมอไป ลดตัวกูของกูลงดีกว่า
• การแก้ไขสถานะการเฉพาะหน้าเป็นเรื่องจำเป็น บางครั้ง Auditee อาจมี heat ขึ้น หรือต้องการเจรจาต่อรองเพื่อยกเลิก NC นั้นๆ Auditor ควรเข้าใจหลักการและศิลปะในการพูดว่าทำไมถึงเป็น NC เพราะถ้าเราทำไม่ดีแล้วบางทีอาจจะมี Complaint ไปถึงต้นสังกัดของเราได้
• Auditor ควรมีสุนทรียวาจาที่ดีไม่ทำให้ Auditee เสียหน้าเมื่อพบหลักฐานจากการตรวจประเมินว่าเป็นเท็จ เช่น อาจพูดว่า "คุณทำได้ดีจริงๆเกือบทั้งหมดแต่คุณอาจลืมตรงนี้ไปครับ" หรือ "บางแผนกอาจไม่ได้แจ้งให้คุณรับทราบใช่มั้ยครับ" ซึ่งดีกว่าพูดว่า "ไหนคุณว่าคุณทำนี่ ทำไมมันไม่ไม่มี" หรือ "ยิ้มเยาะ ดูถูก ไม่ให้เกียรติกัน" เป็นมารยาทที่ไม่้ดีครับ ซึ่งสองประโยคนี้ผมเจอกับตัวมาจริงๆสมัยเป็น จป
• การ Closing meeting ทุกครั้งจำเป็นต้องอธิบายให้ผู้เข้าประชุมทราบข้อสรุปทั้งหมดก่อนที่จะให้มีการสอบถาม หรือโต้แย้งเพราะว่ามันจะยาว และไม่จบซะที
• การทำ Document review เป็นการตรวจสอบเบื้องต้นก่อนที่จะทำการตรวจประเมินจริง on-site เพื่อดูว่าทุกกิจกรรมได้มีการทำจริงหรือไม่เบื้องต้น
• Proactive (การป้องกันก่อนเกิด) เช่น Industrial hygiene, physical check-up, internal audit เป็นสิ่งที่ควรทำมากกว่า Reactive (การป้องกันหลังการเกิด) เช่น Incident report, การแก้ปัญหาภายหลังที่ Incident ได้เกิดขึ้นแล้ว
• ก่อนการตรวจจริงจำเป็นต้องทราบ Culture ของบริษัทที่ให้เราไปตรวจประเมิน รู้จักว่าใครเป็น Guide ให้เรา และทราบด้วยว่าอะไรที่จำเป็นต้องตรวจเพื่อค้นหาหลักฐาน สิ่งที่ช่วยได้เป็นอย่างดี คือ การทำ Checklist จะช่วยให้เราตรวจประเมินได้ตามวัตถุประสงค์ และไม่ขาดตกบกพร่องใดๆ
• เทคนิคการตรวจที่ใช้กันมา คือ forward (การตรวจจากต้นไปผล) และ backward (การตรวจากผลมาที่ต้นเหตุ) และยังมีเทคนิคการตรวจแบบ Vertical และ Horizontal ด้วยครับ
• การตรวจประเมินทุกครั้งถ้าจะใหดีควรมี Technical Expert ในเรื่องนั้นๆไปด้วยจะดีมากๆครับ เช่น safety officer หรือผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน

ทั้งหมดนี้คือประเด็นหลักๆที่ผมสรุปมาครับจริงๆยังมีอีกเยอะ แต่กลัวว่าจะเบื่ออ่านเสียก่อนไว้มีเวลาจะกลับมาเขียนต่อนะครับ

ถ้าอ่านแล้วมีประโยชน์ อยากรับข้อมูลอื่นๆเพิ่มเติมรบกวนคลิ๊ก "like" ให้ด้วยครับ ขอบคุณครับ

Source : http://www.ohsafetytraining.com