วันเสาร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2557

ไฟไหม้บ่อขยะแพรกษา สมุทรปราการ




ภาพ : www.greenpeace.org

เมื่อวันที่ 19 มี.ค. 57 ผมเดินทางไปบรรยายเรื่อง ความปลอดภัยในการทำงานกับสารเคมีอันตราย และอุปกรณ์ป้องกัน ให้กับบริษัทแห่งหนึ่งในนิคมอัญธานี เขตประเวศ กทม. พอเปิดประตูรถลงมา ตกใจมาก ทำไมปีนี้หน้านาวมันมาไวจัง แถวบ้านผมที่พระรามสอง เมื่อเช้านี้มันยังเป็นหน้าร้อนอยู่เลย แต่ที่นี่หมอกลงปกคลุม เต็มไปหมด แต่พอดมแล้ว มันแสบจมูกไม่สดชื่นเหมือนเดือนสุดท้ายของสิ้นปีที่แล้วมันแสบคอ แสบจมูกมาก 


ผมเคยเป็น จป. มาก่อน ดังนั้นเรื่องจมูกไม่ต้องห่วง ผมเป็นคนที่มีจมูกไวมาก บวกกับเป็นโรคแพ้อากาศด้วย ดังนั้นจมูกของผม จึงมีความเปียกชื้นตลอดเวลา ทำให้กลิ่นที่หายใจเข้ามาจะถูกความชื้นในจมูกดูดซับไว้ ทำให้ได้รับกลิ่นได้ชัดเจน รวดเร็ว และแม่นยำ

ส่วนหู คนทั่วๆไปจะได้ยินเสียงที่ความถี่ 20-2000 เฮิรตซ์ แต่สำหรับผมแล้วแม้กระทั่งเสียงที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน ผมยังได้ยินเลย บางทีเสียงไกลเป็นกิโลเมตร ผมยังได้ยินเลย และผมยังสามารถกระดิกหูเพื่อโน้มรับเสียงที่มาจากทุกทิศ ทุกทางได้อีกด้วย

หลายท่านที่กำลังอ่านบทความนี้อยู่ คงกำลังสงสัยว่า ตกลงคนเขียนมันเป็นคนหรือตัวอะไรกันแน่วะ ผมขอยืนยันครับว่า...ผมเป็นคนปกติ...



ภาพ : www.naewna.com


เรื่องของเรื่องมันสืบเนื่องมาจากเย็นวันที่ 16. มี.ค. 57 ได้เกิดเหตุไฟไหม้บ่อขยะ เนื้อที่ 400 ไร่ ใน ต.แพรกษา จ.สมุทรปราการ โดยเพลิงได้ลุกลามอย่างหนักกินพื้นที่บริเวณกว้าง ทำให้เกิดควันปกคลุมไปรอบรัศมีหลายกิโลเมตร เป็นเหตุชาวบ้าน 800 กว่าครัวเรือน ต้องรีบเก็บข้าวของอพยพ ส่วนประชาขนที่อยู่ไกลออกไปก็รับผลกระทบลดหลั่นตามสัดส่วน แบ่งๆกันไปตามลำดับ
บ่อขยะเต็มไปด้วยสารพิษ สารไม่ดี สารที่เขาไม่เอาแล้ว เอามาทิ้งรวมๆกันเต็มไปหมด เมื่อมันถูกความร้อน หรือทำปฏิกิริยากันเอง ก็จะทำให้เกิดความร้อน หรือประกายไฟ ดังนั้นสิ่งที่ตามมาจะเป็นสิ่งอื่นใดไม่ได้ นอกจากการระเบิด และการลุกติดไฟ รวมถึงของแถมที่เกิดจากการเผาไหม้ คือ เขม่า และสารพิษ

 
ภาพ : www.naewna.com

เขม่า คือ อนุภาคของแข็งที่เกิดขึ้นจากการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์อันเนื่องมาจากการมีก๊าซออกซินเจนที่ไม่เพีงพอต่อการเผาไหม้ ทำให้เกิดสารประกอบที่เป็นไฮโดรคาร์บอนฟุ้งกระจายเต็มไปหมด

สารพิษ ที่เกิดจากการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ที่น่ากลัวมากก็ คือ ก๊าซคาร์บอนมอนนอกไซด์, ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ก๊าซที่เป็นสารอินทรีย์ระเหยง่าย (VOC) และสารเหล่านี้รวมๆกัน ทำให้เกิดอาการไอ หายใจลำบาก แน่หรือเจ็บหน้าอก หัวใจเต้นไม่เป็นปกติ คลื่นไส้ เหนื่อยง่าย และปวดมึนศีรษะ

 
ภาพ :www.news.sanook.com


จากผลการตรวจวัดเมื่อ 19 มี.ค. 57 ในรัศมี 200 เมตร. จากข้อมูลของกระทรวงสาธารณสุข พบว่า
=> มีก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ สูงกว่าค่ามาตรฐานถึง 8 เท่า
=> มีก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ สูงกว่าค่ามาตรฐานถึง 3 เท่า
=> มีก๊าซที่เป็นสารอินทรีย์ระเหยง่าย (VOC) สูงกว่าค่ามาตรบาน 1 เท่า

จากประสบการณ์ของผม ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญด้านการปกป้องระบบทางเดินหายใจ จึงอยากแนะนำให้ประชาชนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง จำเป็นต้องสวมหน้ากากเพื่อดูแลสุขภาพ และความปลอดภัยของตนเอง โดยทำการป้องกันอันตรายจากเขม่า และก๊าซพิษเหล่านี้ ที่เป็นทั้งไอสารอินทรีย์ และไอกรด 

สำหรับประชาชนทั่วไป การป้องกันควรสวมหน้ากากดังต่อไปนี้


1. หน้ากากประเภทใช้แล้วทิ้ง

  

มาตรฐานขั้นต่ำที่แนะนำให้นำมาใช้คือ มาตรฐาน P1 และ N95 สำหรับกรองควัน และเขม่า โดยหน้ากากมาตรฐาน P1 สามารถกรองอนุภาคที่ขนาด 0.3 ไมครอนได้อย่างน้อย 80 เปอร์เซ็นต์ ส่วนหน้ากากมาตรฐาน N95 สามารถกรองอนุภาคที่ขนาดเดียวกันได้อย่างน้อย 95 เปอร์เซ็นต์ และหน้ากากต้องมีผงคาร์บอนอยู่ด้านในของเส้นใย ที่สามารถป้องกันไอกรด และไอสารอินทรีย์ได้ 


2. หน้ากากประเภทไส้กรองเดี่ยว หรือไส้กรองคู่


 
ประกอบไปด้วยครอบหน้า, ตลับกรองอากาศชนิดมีผงคาร์บอนที่ป้องกันได้ทั้ง ไอกรด และไอสารอินทรีย์ และแผ่นกรองมาตรฐาน N95 รวมไปถึงฝาครอบ 

คำถามที่มีประโยชน์

1. ทุกวันนี้พวกเราได้แยกขยะกันได้ถูกต้องหรือไม่
2. หน่วยงานที่นำขยะที่เราแยก ได้นำไปกำจัดได้อย่างถูกต้องหรือเปล่า
3. กองขยะที่ไหนบ้างที่่กำลังปะทุ และกำลังจะเกิดซ้ำอีกครั้งแบบนี้ 
 


ขอให้ปลอดภัยทุกคนครับ 


ปราโมทย์ โอภาสมงคลชัย

www.pramoteo.com

LINE : bbstrainer 


ข้อมูล และ ภาพประกอบจาก


และแหล่งอื่นๆจาก Internet






วันอาทิตย์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2557

อันตราย ยาเสพติดในมือคุณ


ยาเสพติดชนิดใหม่ได้ระบาดไปแล้ว ทั่วโลก…!  การออกฤทธิ์อย่างเฉียบพลันของมัน ทำให้เรามีอาการหงุดหงิด อารมณ์เสีย กระวนกระวาย ทุรนทุราย และตอนนี้มันหาซื้อได้ง่ายมาก มันกำลังอยู่ในมือของพวกเราหลายๆคน

ตอนนี้...มันติดหนึบกับชีวิตของเราแล้ว มันอยู่กับเราทั้งวันทั้งคืน ขัดขืนไม่ได้ มันควบคุมเราแทบจะทั้งชีวิต...

เจ้ายาเสพติดชนิดนี้ ที่อยู่ในมือของเรา มีชื่อว่า...สมาร์ทโฟน...
ลองหลับตา นิ่งๆ แล้วลองถามตัวเองดูสิว่า เราเคยห่างจากมันนานที่สุด กี่นาที...?

เรากำลังเสพติดเจ้าสิ่งเหล่านี้อยู่หรือเปล่า...Facebook, Twitter, LINE, Youtube และอื่นๆมากมาย...  

ในอเมริกามีข้อมูลที่น่าสนใจมาก เกี่ยวกับการใช้ สมาร์ทโฟน ดังนี้

84 % ของกลุ่มตัวอย่าง ต้องพกสมาร์ทโฟนติดตัวไปด้วยทุกครั้ง เมื่อออกไปข้างนอก
50 ของคนอเมริกัน เอาสมาร์ทโฟนไปนอนด้วย 
20 ของกลุ่มตัวอย่าง เช็คสมาร์ทโฟนทุกๆ 10 นาที
20 ของกลุ่มตัวอย่าง ตั้งกลุ่มเพื่อแชท และส่งข้อความ



ภาพ: การระบาดของสมาร์ทโฟนในฮ่องกง


เป็นเรื่องที่น่าตกตลึง และประหลาดมาก เมื่อทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน แทนที่จะนั่งมองหน้ากัน มองตากัน คุยกัน กลับกลายเป็นว่า ทุกคนจ้องลงไปที่สมาร์ทโฟน แล้วก็คุยแบบไม่ใช้เสียงกับคนที่อยู่ข้างใน ไม่เฉพาะบนโต๊ะกินข้าว แต่เราสามารถเห็นได้ที่หนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเป็นรถยนต์ส่วนตัว รถประจำทาง ทางเท้า สวนสาธารณะ หรือแม้แต่กระทั่งในโรงภาพยนตร์




ภาพ: แสงสะท้อนจากโทรศัพท์มือถือในโรงหนัง


เคยสังเกตมั้ยครับว่า นั่งอยู่ในโรงหนังมืดๆ แต่กลับมีแสงสว่างแวบๆ วาบๆ เป็นจุดๆ บ้างก็สะท้อนเข้าตาเรา บ้างก็สะท้อนไปที่จอหนัง มันน่ารำคาญจริงๆ ทั้งๆที่ในโรงหนัง มันก็บอกอยู่แล้วว่าให้ปิดโทรศัพท์ บางคนโมโหมากก็โวยวาย ต่อว่าไอ้คนที่ไม่ปฏิบัติตามกฎกติกา  แต่ดูเหมือนว่า จะไม่เป็นผลอะไร พวกเขาทำเหมือนเดิม

ที่ผมเล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องของพฤติกรรมของคนยุคปัจจุบันที่เปลี่ยนไป แต่เมื่อพฤติกรรมเปลี่ยนผลลัพธ์ก็เปลี่ยน อาจจะมีทั้งดีบ้าง และไม่ดีบ้าง แต่วันนี้ผมขออนุญาตเล่าเฉพาะส่วนที่ไม่ดี ที่อาจจะส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของผู้ใช้งานสมาร์ทโฟน และคนอื่นๆที่อยู่ใกล้เคียงนะครับ


The Institute of Advanced Motorists ของ UK ทำการวิจัยแล้วพบว่า

การใช้สมาร์ทโฟนขณะขับขี่ มีอันตรายสูงมากกว่าการขับขี่ในขณะที่ดื่มสุราในระดับปานกลาง มากถึง 37.6 % โดยเฉพาะการพิมพ์และส่งข้อความ 

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ UK ไม่อนุญาตให้ใช้อุปกรณ์สื่อสารใดๆเลย ในขณะขับขี่
เพราะว่า ในขณะที่เราขับขี่โดยใช้โทรศัพท์มือถือไปด้วยนั้น สมองจะทำงาน 3 อย่างในเวลาเดียวกัน คือ จับพวกมาลัย มองเส้นทาง และจดจ่อกับสมาร์ทโฟน และผลที่ตามมาคืออุบัติเหตุ ที่อาจถึงขั้นร้ายแรง พิการ หรือเสียชีวิตได้

บางครั้งอุบัติเหตุ ก็ไม่ได้เกิดจากการใช้สมาร์ทโฟนขณะขับขี่ แต่มันเกิดจากการเดินธรรมดาๆ แล้วใช้สมาร์ทโฟน ที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรม




ภาพ : Katherine Littewood สาวน้อยวัย 15 ปี ผู้เสียชีวิต


ที่ประเทศอังกฤษ มีข่าวที่น่าสลดใจเกิดขึ้น  

เมื่อ Katherine Littewood เด็กหญิงคนหนึ่งวัย 15 ปี  ได้ก้าวเท้าลงไปบนชานชลา และถูกรถไฟชนตาย ทั้งๆที่คนขับรถไฟ ได้ทำการกดแตร ให้สัญญาณ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่เธอไม่ได้ยิน และไม่เห็นสัญญาณไฟกระพริบด้วย

ภายหลังการสอบสวนอุบัติเหตุพบว่า ขณะที่เดินลงไปบนชานชลา เธอฟังไอพอด และใช้สมาร์ทโฟนแชทกับเพื่อน โดยไม่มองทางเดิน และไม่ได้ยินหรือเห็นสัญญาณใดๆเลย
ยังมีข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่าเด็กอายุ 11 ปีได้รับบาดเจ็บจากการเดินบนท้องถนนมากเป็น 3 เท่า มากกว่าตอนอายุ 10 ปี เนื่องมาจากโดยเฉลี่ยแล้วพ่อแม่จะซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องแรกให้ลูก เมื่อลูกอายุ 11 ปี และบาดเจ็บจะเพิ่มอีกเป็น 6 เท่าเมื่อทำการส่งข้อความหรือแชท

นอกจากนี้ ยังมีบางคนตกลงไปในชานชลารถไฟอีกด้วย มีทั้งที่เดินตกลงไปเอง และเดินชนคนที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เขาตกลงไป เพราะคนใช้สมาร์ทโฟนขณะเดิน จิตใจไม่จดจ่อกับความปลอดภัย แต่กำลังจดจ่อกับการมองโทรศัพท์




ภาพ:ป้ายรณรงค์การไม่ใช้สมาร์ทโฟนในญี่ปุ่น


ที่ประเทศญี่ปุ่น

ในปี 2010 กระทรวงการคมนาคมและการท่องเที่ยวในญี่ปุ่น ได้รับรายงานมาว่ามีคนตกลงไปในชานชลา ถึง 11 คน และในปีถัดมา 2011 จำนวนคนที่ตกลงไปในชานชลาสูงขึ้นถึง 18 คน
นอกจากนี้แล้ว University of Tsukuba ได้ทำการสำรวจเกี่ยวกับเด็กนักเรียนในโตเกียว และโอซาก้าพบว่ามากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ถูกเดินชนจากคนที่ใช้สมาร์ทโฟนในขณะที่เดิน

ในประเทศญี่ปุ่นเรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ซีเรียสมาก ถึงขนาดมีการประชุมกับตำรวจ บริษัทผลิตและให้บริการอุปกรณ์สื่อสาร บริษัทที่จัดสร้างถนน เพื่อค้นหาวิธีการในการแก้ปัญหาดังกล่าว จนถึงขนาดคิดที่จะทำการแบนการใช้สมาร์ทโฟนขณะเดิน

ถึงเวลาหรือยังครับที่ประเทศของเรา ...
และพวกเราจะต้องกลับมาให้ความสำคัญกับความปลอดภัย...

ถ้าคุณก้มหน้าก้มตาขณะเดิน...คุณจะไม่เห็นอะไรเลย...
เมื่อคุณไม่เห็น...ชีวิตคุณก็ไม่ปลอดภัย...


ปราโมทย์ โอภาสมงคลชัย

พฤติกรรมความปลอดภัย...สร้างได้...
ต่างที่คิด...ชีวิตจึงปลอดภัย...

วันศุกร์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เส้นทางสู่ จป. มืออาชีพ...



ทุกวันนี้ มีหลายคนแชทเข้ามาถาม ไลน์มาคุย โทรมาปรึกษา และถามผมว่า... 
ถ้าอยากเป็นจป.มืออาชีพ ต้องทำอย่างไร...? 

ผมมักจะถามกลับไปว่า เป้าหมายชีวิตของคุณ คือ อะไร ? คุณเห็นภาพของคุณในอนาคตหรือยัง ถ้าเห็นแล้ว คุณเห็นมันชัดหรือเปล่า หรือยังไม่เคยเห็นมันเลย...?

ผมทำงานเป็น จป.วิชาชีพ มา 5 ปี  และเป็นที่ปรึกษาอีก 5 ปี ปัจจุบันตอนนี้กลายมาเป็นวิทยากร และนักเขียน...ชีวิตตอนนี้มีอิสระมาก ทำงานน้อย แต่ได้เงินเยอะ เพราะกระชากตัวเอง และครอบครัวออกมาจากชีวิตของการเป็นลูกจ้าง และงานประจำ... มีหลายคนอยากรู้ อยากทราบว่าทำได้อย่างไร...อยากมีชีวิตแบบนี้บ้าง...

ผมตอบกลับไปสั้นๆว่า...ให้ตั้งเป้าหมายชีวิต... 
ผมเคยอยากเป็น จป.วิชาชีพ ที่เป็นมืออาชีพ เก่งที่สุด ใครๆก็อยากได้ตัวไปทำงาน ต้องจ่ายแค่ไหนเขาก็ยอม 





ตอนนั้นจบมาใหม่ๆ ไฟแรงมาก แต่พอกลับมานั่งคิดๆดู ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่มากขึ้น มีหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต ทำให้ความคิดของผมต้องเปลี่ยนไป และต้องรีบพัฒนาตัวเองอย่างเร่งด่วน... 

ผมค้นพบว่าการพัฒนาตัวเองให้เร็วที่สุด คือ 
ต้องหาบุคคลต้นแบบให้เจอ ต้องเข้าหาเขาให้ได้ และต้องทำให้ดีกว่าที่เขาทำ 

ดังนั้นคนไหนก็ตาม ที่เป็นบุคคลต้นแบบของผม ผมจะไปหาหนังสือของเขามาอ่าน มีกี่เล่มซื้อมาอ่านให้หมด ใน Youtube มีกี่ตอนเปิดมาดูให้หมด เขามีสัมมนาที่ไหนก็ไป ไปเรียน ไปถาม ไปฝากตัวเป็นศิษย์...

สุดท้ายผมค้นพบแล้วว่า...เป้าหมายชีวิตของผมไม่ใช่ จป.วิชาชีพ เพราะมันไม่ได้ตอบโจทย์เป้าหมายชีวิตของผม ดังนั้นผมต้องเอาตัวของผมออกมาจากอาชีพนี้ให้ได้ และปรับทิศทางของสมองใหม่ให้ไปยังเส้นทางที่นำไปสู่เป้าหมายชีวิต




การมีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจนจะทำให้คุณรู้ว่า...
อะไรคือสิ่งที่คุณต้องทำ และมันมีองค์ประกอบอะไรบ้างที่นำไปสู่เป้าหมายชีวิต...

ดังนั้นตอนนี้หลายคนที่กำลังจะเริ่มทำอาชีพ จป. และอีกหลายคนที่ทำอาชีพนี้มาได้ระยะเวลาหนึ่งแล้ว ผมไม่ได้ให้ความหมาย หรือชักชวนให้คุณเลิกอาชีพนี้...เพราะเป้าหมายชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน... 

ถ้าคุณรักในอาชีพ จป. คุณรักที่จะช่วยเหลือผู้คน คุณรักที่จะให้ทุกคนปลอดภัย และมันทำให้คุณมีความสุข ตอบโจทย์ชีวิตได้ ก็ทำไปเถอะครับ อาชีพนี้วิเศษจริงๆ ยิ่งใหญ่มาก ได้บุญ ได้กุศลเต็มๆ...แต่ถ้าอยากจะประสบความสำเร็จในงานด้านความปลอดภัย อยากเป็นมืออาชีพ คุณต้องตั้งเป้าหมายของงานให้ชัดเจนด้วยครับว่า...



ภาพแบบไหนที่คุณอยากเห็นในโรงงานของคุณ...

  • ทุกคนสวมใส่ PPE 
  • ทุกคนช่วยกันดูแลความปลอดภัยซึ่งกันและกัน 
  • ทุกคนมองว่าความปลอดภัยเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในการทำงาน 
  • ทุกคนปฏิบัติตามขั้นตอนการทำงาน และนโยบายความปลอดภัยอย่างชัดเจน

จงรีบสร้างภาพเหล่านี้ขึ้นมาในเนื้อสมอง สร้างให้ชัด สร้างให้คมที่สุด คิดถึงมันทุกวัน ทำมันให้ดีขึ้นทุกวันๆ อ่านหนังสือให้มาก และหลากหลาย ทำให้มากกว่าคนอื่นๆเป็น 2เท่า 3 เท่า  แล้วค้นหาสิว่าไอ้คนที่เก่งที่สุด ดังที่สุดในเรื่องความปลอดภัยเรื่องนั้นๆคือใคร... 

เมื่อรู้แล้ว จงวิ่งเข้าหาเขา เข้าสัมมนาที่เขาสอน หรือไปหาหนังสือที่เขาเขียนมาอ่าน...แค่นี้พลังในการทำงานของคุณจะพุ่งขึ้นเป็นทวีคูณ ใครที่ไหนมาเจอ เขาจะทนไม่ไหว ทนดูไม่ได้ รีบตามมาจีบ รีบมารับคุณเข้าไปทำงาน ต้องเพิ่มเงินเดือนกี่เท่าเขาก็ยอม... 



จำไว้เสมอว่า...

ถ้าอยากประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน...จงทำให้คนอื่นได้ประโยชน์จากเรา...
และสิ่งที่เขาได้ไป...จะต้องเหนือความคาดหมาย...และยิ่งใหญ่กว่าที่เขาต้องการ...

ปราโมทย์ โอภาสมงคลชัย
ต่างที่คิด...ชีวิตจึงปลอดภัย...


ข้อมูลเพิ่มเติม...






วันอาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2555

พฤติกรรมความปลอดภัย เป้าหมายชีวิต ภาษาอังกฤษ ตอนที่2...


หลายๆบริษัทต่างให้ความสำคัญอย่างมากกับเรื่องความปลอดภัยฯ ที่เห็นกันมากๆก็ Safety first ปลอดภัยไว้ก่อน หรือจัดลำดับให้เป็น First Priority (อันดับความสำคัญแรกสุด) แต่ผมกลับมองว่านายจ้างบางทีก็ทำตามกระแส ทำตามความรู้สึก...

เราทำตามๆกันไป ใครๆเขาก็ทำกัน ใครๆเขาก็พูดกัน เราก็ว่าตามนั้นไป จะมีสักกี่่คนสามารถบอกได้ถึง Value (คุณค่า)ของ Safety ได้จริงๆบ้าง ถ้าเข้าใจและลึกซึ้งจริงๆ ป่านนี้ทำกันไปตั้งนานแล้วครับไม่ต้องบอก ไม่ต้องเตือน ไม่ต้องมีกฎ



คนคิดเป็น และคนคิดไม่เป็น...

คนคิดเป็นไม่ต้องไม่ต้องมีกฎ ไม่ต้องมีระเบียบ เขาทำเองเลย ถ้าไม่รู้เขาจะถาม
แต่คนคิดไม่เป็นจะทำตรงข้ามกันทั้งหมด ซึ่งน่าตกใจมากและน่าเป็นห่วงที่สุด ความคิดเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น. จะเห็นก็ตอนที่กระทำ

หลายคนเอาแต่สั่ง แต่ไม่เคยสอน แล้วอยากให้เขาทำ

เขาทำตามแน่ครับ แต่ทำตามเฉพาะตอนที่คุณอยู่ แต่พอคุณไม่อยู่ เขาไม่ทำ!



ถ้าไม่เคยสอน ไม่เคยพัฒนาคน อย่าไปว่าอะไรเขาเลย ทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่เขาแต่มันอยู่ที่เรา

อยากจะเปลี่ยนการกระทำต้องเปลี่ยนที่ความคิด
คนไหนเปลี่ยนความคิดชีวิตเปลี่ยน
คนไหนไม่เปลี่ยนความคิดชีวิตไม่เปลี่ยน


ตามที่เราเรียนๆกันได้...
โมเดลการเกิดอบัติเหตุมันเป็นแบบนี้...

Near miss => Minor Accident => Major Accident => Fatal 
เกือบ => อุบัติเหตุเล็กน้อย => อุบัติเหตุร้ายแรง => ตาย 


เรามั่นใจเหรอครับว่า มันต้องเรียงลำดับแบบนี้
บางครั้งพอเป็น Near miss ปุ๊บ มันก็โดดไป Fatal เลยนะ

ไม่เชื่อลองไปถามคนที่เหยียบ 180 ดูสิ
รถเขาแรงมาก...
สามารถพาคนขับจากชาตินี้...ไปถึงชาติหน้าได้...




คำถาม...
เราอยากให้พนักงานของเราคิดเป็นหรือคิดไม่เป็น?
อยากให้เขาปลอดภัยต้องเปลี่ยนที่ความคิด
ใครเปลี่ยนความคิดชีวิตปลอดภัย
ใครไม่เปลี่ยนความคิดชีวิตหายนะ

ที่สำคัญบรรดานายๆต้องเปลี่ยนก่อนนะครับ

ต่างที่คิด...ชีวิตจึงปลอดภัย...

www.pramoteo.com



วันศุกร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555

พฤติกรรมความปลอดภัย เป้าหมายชีวิต ภาษาอังกฤษ ตอนที่1...


 


เมื่อ 23 พ.ย. 2555 ผมได้มีโอกาสกลับไปทดแทนคุณ คณะสาธารณสุขศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหิดล

ผมได้ไปบรรยาย
การปลูกฝังพฤติกรรมความปลอดภัย BBS (Behavior-Based Safety)
จากประสบการณ์จริง และบินไปศึกษาเพิ่มเติมจากต้นตำรับกับบริษัทที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดในตำรา BBS ดีๆหลายเล่ม

ผมโชคดีมากที่ได้รับการถ่ายทอดมาโดยตรงจากปรมาจารย์ชาวแคนนาดา วันนี้เป็นโอกาสดีที่ได้นำมาถ่ายทอดให้น้องๆทุกคนครับ

ตอนท้ายชั่วโมง
ผมได้แบ่งปันและเล่าประสบการณ์การทำงานด้านความปลอดภัยฯ อุปสรรคปัญหาต่างๆในการทำงานการทำงานกับผู้ใหญ่ การปรับตัว
และความสำคัญของภาษาอังกฤษจากประสบการณ์มากกว่า 10 ปี โดยตรงของผมที่ผมกระเสือกกระสนจากเมืองไทยหนีไปออสเตรเลียว่า...พลิกความคิด พลิกชีวิต เขาทำกันอย่างไร?



BBS (Behavior-Based Safety)

เป็นวิธีการที่ใช้ในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อให้เกิดความปลอดภัยโดยอาศัยหลักการความปลอดภัย วิทยาศาสตร์ และจิตวิทยาอย่างต่อเนื่อง เข้มข้น เต็มระบบ

ผมเคยได้ยินหลายคนพูดว่า มันเป็นระบบที่ดีนะ แต่เอามาใช้กับคนไทยไม่ได้ ผมฟังแล้วเศร้าใจกับความคิดนี้มาก...


ลองนึกดู ถ้าเราบอกตัวเองทุกวันแบบนี้ บอกตัวเองคนเดียวไม่พอ ยังไปบอกกับชาวบ้านอีกว่า มันเป็นไปไม่ได้ ทำไม่ได้หรอกทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำมันคงไม่มีทางเป็นไปได้เลย หรือไม่กล้าแม้แต่จะคิด....

ถ้าเชื่อแบบนี้จะทำอะไรก็ไม่มีทางสำเร็จ

ดังนั้นเปลี่ยนความคิดกันเถอะครับ


จำไว้ว่า

ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ คุณจะไม่มีทางลงมือทำ...
แต่ถ้าคุณคิดตรงข้ามกัน คุณจะไม่ได้ทำแค่คนเดียว...
จะมีหลายคนมาช่วยคุณ และลุยไม่เลิกจนกว่ามันจะสำเร็จ...

คนทั้งบริษัทจะตกตลึงกับความเก่งความสามารถของคุณ เลิกเถอะครับ การคิดตามความคิดของคนอื่น
โปรดอย่าได้เชื่อจนกว่าคุณจะได้ลงมือทำมัน

คุณจะไม่มีทางรู้โดยเด็ดขาดว่า
คุณจะบินไปได้ไกลแค่ไหน ถ้ายังไม่เคยกางปีก
อุปสรรคยิ่งมากปัญหายิ่งเยอะ
แต่ถ้าแก้ได้ ผลลัพธ์ที่ได้คืนมา มันจะยิ่งใหญ่มาก



เชื่อผมเถอะครับ ฝรั่งนำ BBS ไปใช้จนประสบความสำเร็จได้ เขาก็คนเราก็คนแล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ล่ะครับ สมองคนไทยไม่ธรรมดานะ สุขภาพจิต อารมณ์ขัน และมีน้ำใจ 

แค่เอามาปรับ เอามาแต่ง เอามาปรุง เอามาใช้ให้เหมาะกับคนไทยก็ใช้ได้แล้วครับ

สำหรับ BBS สองชม.นี้ ผมไม่พูดอะไรมาก แต่ที่จำเป็นต้องพูดมาก คือ
การเปลี่ยนความคิด...

เปลี่ยนจากไม่ชอบกลายเป็นชอบ
เปลี่ยนจากไม่เชื่อกลายเป็นเชื่อ
เปลี่ยนจากอนตรายกลายเป็นปลอดภัย

สิ่งที่อยากให้เชื่อก่อนที่จะเข้าเนื้อหามีดังนี้ครับ
1. อุบัติเหตุและโรคจากการทำงานสามารถป้องกันได้
2. ความปลอดภัยเป็นหน้าที่ของทุกคน
3. ผู้บริหาร หัวหน้างาน ต้องให้การสนับสนุน
4. ธุรกิจที่ดี ต้องมีความปลอดภัย
5. ทัศนคติที่ดีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
6. ความปลอดภัยเป็นเงื่อนไขของการว่าจ้าง

เอาไว้ต่อตอนถัดไปนะครับ...
อ่านจบแล้วมาคุยกันที่...

www.pramoteo.com

ต่างที่คิด...ชีวิตจึงปลอดภัย...